De Nieuwe Toneelbibliotheek

Boekjeslijst
login | registreren?
toon laatste nieuws
Nieuws

Gesprekken met Makers: Jetse Batelaan versneld naar het Engels vertaald

De plannen lagen er al, maar nu Jetse Batelaan de Zilveren Leeuw voor theater van De Biënnale van Venetië krijgt uitgereikt is Wendy Lubberding direct begonnen aan de vertaling van het boekje uit de reeks Gesprekken met Makers. Het is de eerste vertaling binnen deze reeks en zeker heel erg de moeite waard om ook buiten Nederland en België gelezen te worden! Binnenkort dus:

Jetse Batelaan: the book that almost wasn't written

In drie gesprekken spreekt theatermaker Jetse Batelaan met Hester van Hasselt over gêne, over hiërarchie en eureka. Over dat theater saai is, over virtuoze spelers
die zelden genoemd worden in een recensie, over taal die struikelt, over zalen vol kinderen die plotseling deel uitmaken van wat er op het toneel gebeurt. Over paniek en vertrouwen, over compromis en onverzettelijkheid.

 

 

DNTB gaat ateliersamenwerking aan met Sternheim (her)uitgevers

De boekjes van De Nieuwe Toneelbibliotheek zijn allemaal vormgegeven door Connie Nijman.(hulde hulde!) In de ateliersamenwerking met Sternheim (her)uitgevers onderzoeken liefhebbers van Sternheim en De Nieuwe Toneelbibliotheek andere vormen, letters, formaten en druktechnieken. Er wordt gewerkt met heruitgaves van bestaand secundair werk over toneel dat op dit moment niet meer te krijgen is maar wel belangrijk blijft voor de toneelpraktijk in Nederland en België. Sternheim begon als (avond)boekwinkeltje in theater Frascati in Amsterdam en is inmiddels uitgegroeid tot een groot toneelantiquariaat (naast nieuw uitgegeven toneelwerk). En nu met de oprichting van Sternheim (her)uitgevers van boeken zijn de activiteiten uitgebreid!

De boekpresentatie vind plaats tijdens de nieuwjaarsverkoop op zaterdagmiddag 12 januari in Sternheim/de Richel.

De naam Sternheim is een eerbetoon aan de dramaturg Joost Sternheim (1951-1992) die in de jaren tachtig-negentig directeur van theater Frascati was en veel te jong overleed. Daarnaast zijn er natuurlijk de Amsterdamse toneelspeler Jo Sternheim (1887-1956) en de Duitse toneelschrijver Carl Sternheim (1878-1942) die mee de naam van de avondboekwinkel kracht bij zetten. Avondboekwinkel Sternheim is te vinden in de Nes 71 in theatercafé de Richel op weg naar de toilet.

Uitgelicht

Poëtische tekst van Dounia Mahammed

inkijken bestellen

Tuur Drevens schreef erover in de theaterkrant:

 

Water was wasser. Wat er was, was er. Was water wel wasser? When you say water, what do you mean? Wat bedoelt de speelster met al haar woorden die ze verknipt, aan elkaar plakt, weer uit de zinnen lospeutert, dan vertaalt waardoor er andere betekenisassociaties gemaakt worden? Het is een spel met woorden, vol poëzie, en zinnen die tot nadenken stemmen.

Twee jaar geleden zocht Dounia Mahammed in haar eerste productie Salut Copain, heel ontwapenend en verrassend, met woorden en lijf zichzelf. Ze varieerde op teksten van de Russische absurdist Daniïl Charms, zo goed dat ze de Jongtheaterschrijfprijs 2016 van Theater aan Zee won. Nu ‘breit en haakt’ ze op heel eigen wijze, woorden aan elkaar, in het Nederlands, Engels, Duits, Frans. Ook nu lijkt ze binnen te willen dringen in een wereld die haar tegelijkertijd ook afschrikt.

Ze begeeft zich in een grote vierkanten bak met daarin een witte kleiachtige massa met een laagje water erop. Ze schuifelt over het waterige oppervlak, zakt steeds even weg, het lijkt een beetje op drijfzand, het is zoeken naar een balans, in beweging, in woord, in intonatie. In een hoekje zit pianist Alan Van Rompuy. Zonder zich naar haar om te draaien speelt hij in op het ritme van haar zinnen, en zet hij met zijn klanken en melodieën aan tot wendingen in haar associaties. Speels, vol subtiele humor, verrassend.

Schichtig, als een jong vogeltje dat voor de eerste keer het nestje verlaat, wel wil vliegen maar het nog niet kan, dat spartelend een evenwicht probeert te vinden, dat wankelt, dat steeds op zijn hoede is en om zich heen kijkt, zo beweegt Dounia Mahammed zich over de witte brij. Hinkelend, schoorvoetend, vluchtig, met sprongetjes, om dan weer langzaam achteruit te gaan, voetje voor voetje. Schuw houdt ze de vlakte onder haar voeten constant in de gaten, kijkt hoekig om zich heen, en verliest ook het publiek niet uit het oog. Ze deed me even denken aan Iep van Joke van Leeuwen, het vogelmensje dat voor zichzelf redding zoekt.

Ze telt, in het Engels, speelt met de woorden, maakt rijmversjes, vergelijkt zich ook met vogels, soorten vogels, beweegt zich even als een pinguïn op de witte vlakte, maar ze onderkent dat pinguïns geen echte vogels zijn, omdat ze niet kunnen vliegen. Of zijn ze het wel, en hebben ze het vliegen nooit aangeleerd gekregen? Ze heeft het ook over water. Als je jezelf gereflecteerd ziet in het water, zie je dan het water in je? Ze wil een boot zijn, en toch weer niet, ze twijfelt of ze haar ‘belly’ moet laten zien, na een tijdje toont ze haar blote buik. Zou het een magisch moment opleveren als het publiek dat nu ook deed? Ze heeft het over zwemmen in het water, over de wind. Winden vindt ze fantastisch, maar ze helpen je niet met zwemmen.Vaak zoekt ze iets positiefs en geeft dan ook het tegenovergestelde aan. ‘Licht moet niet donker willen doen, want dat doet donker al.’

Wat vast is in taal, komt los, wordt vloeibaar en krijgt een andere vastheid. Geleidelijk krijg je een beeld van ‘de vloeibaarheid van het leven’ zoals de productie wordt aangekondigd. Kinderlijk, heel wijs en poëtisch direct, tast ze haar wereld in het witte vierkant af, stelt zichzelf en wat ze gezegd heeft, constant in vraag. Het is alsof ze met haar associaties en naïeve logica een grip wil krijgen op de wereld die als water aan haar voorbij vloeit, op het leven dat als water in haar vloeit. Tegen het einde zuigen haar voeten zich vast in de witte brij, ze weet zich los te trekken, ze schudt de witte brokken van haar af. De witte brij wordt weer egaal en glad. Is dit een gevolg van deze speelse bezwering in woord, muziek en spel?

 

https://www.theaterkrant.nl/recensie/waterwaswasser/dounia-mahammed-wpzimmer/

Liedjes over de liefde van Tine Van Aerschot

inkijken bestellen

Het betreft liefde is een tekst die vertelt over liefde; een tekst die liefde toont en die liefde ademt. Het gaat over liefde toen en nu. Liefde van het kind, liefde van de volwassene, liefde van de oudere. Het gaat over de geschiedenis van liefde en de ontwikkeling van liefde. Het gaat over liefde tussen drie aanwezig vrouwen. Het gaat over romantische liefde en het gaat over volkerenliefde. Het gaat over liefde voor de oneindige schoonheid die de wereld rondom ons te bieden heeft.

In een opeenstapeling van liefdesverklaringen verkennen drie vrouwen hun liefde en proberen ze die te delen met elkaar en het publiek.
De Vlaamse Tine Van Aerschot ging op zoek naar allerlei verhalen over liefde. Ze organiseerde workshops met kinderen en volwassenen, ging graven in de geschiedenis en literatuur en verwerkte ook haar eigen herinneringen en emoties om Het betreft liefde vorm te geven.

Tine Van Aerschot (1961) werkte tot 1989 voor Stuk en Klapstuk. Tussen 1990 en 2005 werkte ze als dramaturg, scenograaf, productieleider, coauteur, fotograaf, grafisch vormgever en raadgever voor veel producties. In 2006 ging Van Aerschots eerste eigen voorstelling I have no thoughts, and this is one of them in première, die ze schreef en regisseerde voor Claire Marshall, één van de kernleden van Forced Entertainment.

Met haar doorlopend multimedia project The Whereabouts of Trevor Wells nam ze deel aan de groepstentoonstelling A room of one’s own in de Markten in Brussel (maart 2006) en in Kunstlerhaus Betanien in Berlijn (maart 2007).

In november 2009 ging in de Kaaistudio’s Triple Trooper Trevor Trumpet girl in première, Van Aerschots tweede avondvullende theaterproductie, gebaseerd op het fictieve dagboek van Trevor Wells.

In maart 2012 ging Van Aerschots derde theatervoorstelling We are not afraid of the dark in première. Van 2014 tot 2015 werkte Van Aerschot aan een ruimer onderzoeksproject Between this and that, dat leidde tot de publicatie van het boekje A Partial Exposure of a Half Decent Elephant en tot de voorstelling When in doubt, duck, die in 2015 in première ging. Voor die voorstelling werkte ze samen met Connie Nijman, Jonathan Burrows, Hans Koch, Noha Ramadan, Nic Lloyd en Mira Helmer.

De laatste jaren wordt het delen van haar ervaring met jonge mensen een steeds belangrijker onderdeel van haar professionele uitdagingen. Ze gaf workshops aan o.a. de Royal Scottisch Academy of Music and Drama, gaf les aan studenten Drama en begeleidt ook studenten, zoals Dounia Mahammed met Salut Copain, bij het maken van hun masterproef aan het KASK.

BOG. dramaturg schrijft boekje over het werkproces

Dramaturg Roos Euwe schrijft OPGROEIEN HERGROEIEN, de voorstellingen van BOG. volwassenworden als gezelschap vanuit het perspectief van een dramaturg. Het geeft een mooi beeld van BOG's manier van werken, zoeken en denken. Plaatjes mogen naar eigen inzicht bijgeplakt worden. Te koop voor 10 euro na afloop van de BOG.-voorstellingen, per post en ook bij avondboekhandel Sternheim.

Dubbele vertaling van Jon Fosse's tekst "Ik ben de wind' in één boekje

inkijken bestellen

De toneeltekst van Jon Fosse Eg er vinden [Ik ben de wind] komt in twee vertalingen in één boekje. De eerste vertaling is die van vertaler Maaike van Rijn vanuit het Noors [ook organisator van Ferske Norske die ervoor zorgde dat er in 2017 vijf nieuwe Noorse teksten vertaald en uitgegeven konden worden]. Toneelspelers Matthias de Koning van Maatschappij Discordia en Damiaan De Schrijver van Toneelspelersgezelschap STAN maakten een eigen vertaling met behulp van Maaike van Rijn voor de toneelspelersversie van hun voorstelling. Ook deze toneelspelersversie, half Vlaams, half Nederlands, wordt gepubliceerd in dit boekje. Ondertussen al de vijfde tekst van Jon Fosse in de reeks. Hopelijk komt er volgend jaar ook nog de tekst bij die Liliane Brakema bij het Noord Nederlams Toneel regisseert  Nokom kjem til a komme [Er zal iemand komen].

Kester Freriks in de Theaterkrant: '‘Ze heten ‘de Een’ en ‘de Ander’. De vertaling is van Maaike van Rijn; de acteurs zelf maakten er een toneelspelersversie van. In de boekuitgave door De Nieuwe Toneelbibliotheek staan beide versies afgedrukt, zodat er na het zien van de voorstelling nog veel moois te lezen is.’'

Vijfde boekje van Gesprekken met Makers is er!

inkijken bestellen

In drie gesprekken spreekt theatermaker Jetse Batelaan met Hester van Hasselt over gêne,taal die struikelt, compromis en onverzettelijkheid. Over het opheffen van hiërarchie, over dat theater saai is, over virtuoze spelers die nooit genoemd worden in een recensie, over zalen vol kinderen die plotseling deel uitmaken van wat er op het toneel gebeurt. Over paniek en vertrouwen.

Eerdere uitgaves in deze reeks
#224 Het is/It is – Marijn de Langen
#270 Sanne van Rijn – Irma Driessen
#280 Lotte van den Berg – Anoek Nuyens
#405 Marien Jongewaard – Marijn van der Jagt, Czeslaw de Wijs

Gesprekken met Makers wil een bijdrage leveren aan het geheugen van het theater in Nederland. Daarbij wordt de praktijk, het denken en de kennis van podiumkunstenaars zelf centraal gesteld. Gesprekken met Makers wil de makers gelegenheid bieden om zich in hun eigen taal, en vanuit hun eigen ervaring en interesse uit te spreken. Gesprekken met Makers is een duurzame samenwerking tussen DAS Research, het lectoraat van de Academie voor Theater en Dans en De Nieuwe Toneelbibliotheek.

De Nieuwe Toneelbibliotheek biedt op haar website de vijf boekjes van Gesprekken met Makers samen aan voor slechts 45 euro -

Info