De boekjeslijst van:
Evelyne Coussens
Toneelrecensent, 23 december 2020
1) #584 | Happiness | Camping Sunset
2) #568 | Look on the Bright Side / Star Boy Productions / Michael Essien I want to play as you… | Het Star Boy Collectief Ahilan Ratnamohan
3) #550 | Mia Kermis | Stefanie Claes
4) #133 | De papa, de mama en de nazi | Bruno Mistiaen
De boekjeslijst van:
Evelyne Coussens
Toneelrecensent, 23 december 2020

Camping Sunset – Happiness – Dit jonge spelerscollectief maakte zichzelf recent zichtbaar met de enscenering van Gorki’s Zomergasten en daarna ook met deze bewerking van Todd Solondz’ filmscenario Happiness. Twee keer gaven de spelers de indruk dat ze niets liever wilden dan spelen – en dat de teksten voor hen gewoon het ideale vehikel waren omdat te doen. Er wordt nogal vaak gezeurd over het feit dat repertoire ‘passé’ is of tekst niet meer ‘actueel’ of ‘relevant’ – maar door Camping Sunset aan het werk te zien besefte ik dat een tekst ook een nederig doel kan dienen, eerder dan zelf veel te willen zeggen: de speldrift van de spelers dienen. Ik wil graag deze Happiness lezen, om te zien of het daadwerkelijk een vehikel is, of de tekst zelf ook iets te melden heeft.

Star Boy Collective – Look on the Bright Side – Prachtig, hoe Etuwe Bright Junior in deze tekst de taal zelf thematiseert, en het verwerven van die taal verknoopt met zijn verlangen om als anderstalige nieuwkomer iemand te worden, de Nederlandse taal beter te beheersen dan zijn native speakers. Etuwe Bright Junior vertolkte die zoektocht op een volkomen authentieke manier – het lage spreektempo was eerst even aanpassen, maar later besefte ik dat de hele vorm van deze letterlijk naar woorden zoekende performance – en dus ook de tekst – precies was wat Bright wilde overbrengen. Ik mailde er met hem over en gebruikte het woord ‘onverhoeds’, hij mailde me terug dat hij dat woord niet kende en blij was het nu wel te kennen. Ik vraag me af hoe de tekst ‘klinkt’ als lectuur, zonder zijn innemende vertolking.

Bruno Mistiaen – zowat alles – Van Bruno Mistiaen wil ik zowat alles lezen, terwijl ik in werkelijkheid zowat niets van hem achter de kiezen heb. Hoog tijd om dat euvel te verhelpen. Ik zag slechts één keer een tekst van hem geënsceneerd: het waanzinnige De papa, de mama, de nazi, voor jeugdtheater – toch een van de meest ongemakkelijke teksten die ik ooit voor een jong publiek zag opgevoerd. Van dat ongemak wil ik meer lezen, meer voelen, want veel theaterteksten zijn zo braaf… Het loont de moeite verder na te denken over de redenen voor dat conformisme. Maar misscien dat ik met het lezen van zowat alles de sleutel vind tot minder brave lectuur. Bedankt, Bruno. 

Stefanie Claes – Mia Kermis – De schriftuur van Stefanie Claes is uniek, zowel in haar talige als in haar beeldende variant. Ik ken weinig schrijvers die met zoveel authenticiteit en gevoeligheid de wereld rondom zich optekenen, en in het geval van Mia Kermis is dat (alweer) een donker, weinig opwekkend universum, waarin de veelal onbetrouwbare of toch zeker armetierige, onmachtige mens zich beweegt. Het vondelingenkind Mia Kermis wacht een Fellini-achtige circusfamilie en een zoektocht naar haar moeder, die uitmondt in een prachtig helend ritueel. Deze tekst kon niet anders bestaan dan in beeld, denk ik.